مىكردى ، و حقّ فرودست را از فرادست ، مىستاندى ، و ميان نيرومند و ناتوان ، يكسان حكم مىراندى . تو ، بهار يتيمان ، و دستاويز مردمان ، و عزّت اسلام ، و معدن احكام ، و هماره نعمت‌بخش ، و پويندهء راه‌هاى جدّت و پدرت بودى ، و مانند برادرت در وصيّت [ به امامت ] ، به پيمان‌ها وفادار بودى ، و با خوىهاى پسنديده و كرامت آشكار ، شب‌زنده‌دار در دل تاريكىها بودى . با روش‌هاى استوار و طبعى كريمانه و سابقه‌هايى سِتُرگ ، از تبارى شريف و خاندانى و الا ، بلندمرتبه ، پُرفضيلت ، نيكوسرشت ، با بخشش‌هايى فراوان ، بردبار ، ره‌يافته ، بخشنده ، دانا ، باصلابت ، امام شهيد ، گريان و بازگردنده [ به خدا ] ، محبوب و باهيبت بودى . تو فرزند پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ، و رهايى دهندهء قرآن ، و بازوى مردمان ، و كوشنده در اطاعت فرمان ، و حافظ عهد و پيمان ، و كناره‌گير از راه‌هاى فاسقان ، و بذل كنندهء همهء توان ، و طول دهندهء ركوع و سجود بودى . به دنيا ، بىرغبت بودى ، همچون بىرغبتى كوچ كننده از آن و در نگرنده به دنيا ، با چشم بيمناكان از آن . آرزوهايت از آن ، برچيده ، و همّتت از زيور آن ، چرخيده ، و نگاه‌هايت از زيبايى آن ، كنار كشيده ، و رغبتت به آخرت ، شناخته شده بود . تا ستم ، دست خود را دراز كرد و ظلم ، نقاب خود را باز كرد و گم‌راهى ، پيروانش را فرا خواند ، در حالى كه تو در حرم جدّت [ مدينه ] ساكن بودى ، از ستمكاران ، جدا شدى و با خانه و محراب ، همنشين گشتى ، و از لذّت‌ها و شهوت‌ها ، بر كنار بودى . منكَر را با دل و زبانت ، به اندازهء تاب و توانت ، انكار مىكردى و سپس ، علمت ، مقتضىِ انكار گشت و جهاد با كافران ، بر تو لازم شد و